Bestuur

Els Visser  

Sinds 1998 hebben we ons huis, bedoeld als vakantiewoning, in Cussy-en-Morvan. Per jaar ging de Morvan meer “ in ons bloed” zitten. In 2006 zijn we in het diepe gesprongen, hebben twee goede banen opgezegd en zijn geëmigreerd naar Cussy.

 

In Nederland heb ik 14 jaar een instituut voor regiomarketing en bedrijvenacquisitie opgezet en geleid. Een boeiende baan met o.a. contacten met makelaars in bedrijfsonroerendgoed. Geheel toevallig liepen we ook hier tegen de makelaardij aan.

Na een aanloopperiode bij een grotere organisatie zijn we gestart met ons eigen bedrijfje Immo Les Sources. Daarnaast hebben we een adviesbureau voor buitenlanders die vastlopen in de Franse regelgeving, vooral op bouwkundig terrein.

Toen ik in het bestuur van de Club du Morvan ging zitten was het niet mijn bedoeling voorzitter te worden, maar soms komen die zaken onverwacht op je pad.

Met besturen en ook voorzitterschap heb ik ruime ervaring: ik was o.a. jarenlang voorzitter van de welzijnskoepel in Hoorn, vicevoorzitter van de bestuurscommissie openbaar onderwijs Hoorn-Medemblik en secretaris van de openbare bibliotheek in Hoorn.

Daarnaast ben ik jarenlang gemeenteraadslid en fractievoorzitter geweest en heb ook politiek zowel lokaal als regionaal bestuurlijke functies vervuld.

Maar… dat was wel ervaring in het Nederlands en binnen de Nederlandse cultuur. Reden dus om zaken goed te overdenken.

Alles afwegend heb ik besloten ervoor te gaan. Het zittende bestuur waar ik mee ga samenwerken heb ik leren kennen als een energieke, hardwerkende club met het democratische hart op de goede plaats.

Samen met de leden zullen we alles op alles zetten om de club verder inhoud en vaart te geven.

 

 

 

Cor Welboren  
Na enige jaren van zoeken hebben mijn vrouw en ik in 2006 een huis in de Morvan ,in Arleuf,gekocht zijn er in april 2007 permanent gaan wonen. Doel van de verhuizing was om wat afstand van Nederland en de drukte te nemen en wat betere lucht in te ademen.
Na ongeveer 40 jaar werken in bij Nederlandse bedrijven(Philips,DSM) was de pensionering een feit en Frankrijk onze voorkeur. Frankrijk heeft mij altijd getrokken, als jongeman enige malen aan "la vendange" meegedaan en naderhand projecten rond Parijs gedaan. Integratie met de Franse bevolking, meedoen en hun taal spreken, lijkt mij vanzelf sprekend.
Momenteel ben ik vooral bezig met het opknappen van het huis.
In 2006 ben ik lid geworden van de Club en begin 2009 heb ik de rol van penningmeester van de Club du Morvan overgenomen van Arian Schots.

 

  

Wil Louwers  

Sinds 1954 heet ik Wil Louwers. Geboren en getogen in een dorp bij Eindhoven, ben ik op mijn 19e naar boven de grote rivieren getrokken. Daar heb ik op verschillende plaatsen tot 15 oktober 2011 gewoond om mij erna definitief in Bussy, een gehucht bij Anost, te vestigen.

Door in Frankrijk te gaan wonen is eigenlijk een droom die ik al meer dan 35 jaar had, waarheid geworden. Ooit heb ik al een keer papieren aangevraagd om naar Frankrijk te kunnen emigreren. Of het nou kwam omdat die papieren in 7-voud teruggezonden moesten worden of dat er andere redenen waren……

Ik heb, voordat ik in de Morvan ging wonen, eerst nog ‘geoefend’ in de Vogezen. Hoe is het nou om op een andere manier in Frankrijk te zijn, anders dan op vakantie. Het belangrijkste is dat Fransen ook mensen zijn met hun hebbelijkheden en onhebbelijkheden en dat als je je goede wil toont, ze gewoon best met je mee willen denken om verder te komen. Je goede wil tonen is voor mij in elk geval laten weten dat ik Nederlander ben en dat ik probeer Frans te praten. Als ik dat in goed Frans meld, is het ijs meestal gebroken. In die zin voel ik me niet als iemand die geëmigreerd is, maar woon ik toevallig in Frankrijk.

In deze streek voel ik mij welkom, en zeker niet in de laatste plaats door de vele Nederlanders die mij zijn voorgegaan. Overal waar bekend wordt dat ik uit Nederland kom, wordt dat gewaardeerd. Door zitting te nemen in het bestuur hoop ik mijn bijdrage te kunnen leveren om het imago van Nederlanders minstens in stand te houden en liever nog te versterken.


 

Agnes Roeleveld  

Sinds een jaar woon ik samen met mijn man definitief in de Morvan. Samen met onze honden wonen we in een boerderijtje vlakbij Moulins Engilbert.

We hebben op diverse plekken in Frankrijk rond gekeken naar ons droomhuis, maar nergens klikte het zo goed als hier. De rust, ruimte en natuur van de Morvan trokken ons enorm aan en in 2006 hebben we dan ook ons huis hier gekocht. In eerste instantie als vakantiehuis, maar al snel wisten we, hier willen we permanent wonen.

In 2009 hebben we daarom ons huis in NL verkocht, een bedrijf hier gekocht en onze banen in NL eind dat jaar vaarwel gezegd.

In het dagelijkse leven werken wij dus nog allebei. We hebben de drukkerij in Luzy waar mijn man dagelijks werkt en ik werk in het hoogseizoen op een camping en help in de wintermaanden mijn man in zijn Drukkerij. Verder geef ik workshops sieraden maken en kookworkshops en kook ik op verzoek op locatie bij mensen thuis.

Mijn inbreng in de club zal voornamelijk liggen op het gebied van website en communicatie. De website is een belangrijk communicatiemiddel waar onze leden het van moeten hebben. Ik hoop dat met mijn bijdrage de site weer een beetje positiever in beeld komt.

Uw bijdrage is natuurlijk ook nodig en van harte welkom.

 

 

Margreet Uninge  

Een kort verhaaltje over wie ik ben, wat ik doe en vooral waarom de 'Club du Morvan'

Mijn man en ik hebben in Nederland altijd in de bouw gewerkt, hij als zelfstandig bouwondernemer en ik als bouwkundig adviseur op freelance basis. Met onze drie kleine kinderen was dat elke dagen haasten, vliegen, rennen en vooral altijd te laat. Eind 2001 hebben we besloten dat we een ander leven zouden willen leiden en dat is uiteindelijk in 2003 verwezenlijkt.
We hebben ons in de Morvan gevestigd, hebben ondertussen nog 2 kinderen erbij gekregen en werken hier weer beide. Ik met mijn chambres d'hôtes en mijn man als artisan (weer in de bouw).
Kinderen zijn verfranst, bij ons (volwassenen) gaat dat iets minder snel, maar de Morvan is voor ons thuis en daarmee ligt ook hier onze toekomst. Vandaar dat ik na 8 jaren hier te hebben gewoond mij wil inzetten voor de Club du Morvan, om mijn steentje bij te dragen aan de integratie in de Franse lokale bevolking. De integratie van ons gezin vormt hiervoor een solide ervaringsbasis en het is natuurlijk mooi om dat door te kunnen geven aan anderen.

Margreet Uninge

 

Ton Schmalhausen  

In 2006 werd een oude wens werkelijkheid toen we besloten om definitief in Frankrijk te gaan wonen. Al snel bleek dat we op zoek waren naar een schaap met vijf poten. Het huis moest van alles voorzien zijn, verder een prachtig uitzicht hebben en mocht vooral niet te veel kosten. Na vele bezichtigingen van allerlei type huizen, werd ons zoekprofiel steeds concreter. Uitzicht en terrein werden belangrijk, evenals de streek.

Wij kozen uiteindelijk voor het zuidoostelijke deel van Bourgondië en we vonden eind 2006 een huis dat bij ons paste. Waarom Bourgondië? Allereerst door de rust en de ruimte, de fraaie uitzichten en het mede door de agrarische activiteiten ontstane gevarieerde landschap. Verder de oude Keltische en Romeinse invloeden en vooral ook de vriendelijkheid van de mensen. Het veel gebruikte woord “doucement” lijkt hier nog de levensstijl te zijn.

Vanuit mijn oude vak “Tuin- en Landschapsarchitect” ben ik nog steeds geïnteresseerd in de totstandkoming van het landschap, hoe de mensen erin wonen en werken en hoe het tot stand komt als gevolg van allerlei activiteiten (met name agrarische activiteiten).

Toen ik gevraagd werd voor het bestuur van de Club du Morvan moest ik wel even nadenken. Tenslotte had ik al genoeg te doen met mijn werk, een moestuin en het opknappen van het huis. Terwijl ik aan mijn hobby (modelbouw) nog niet eens was toegekomen. Maar aangezien ik van mening ben dat eenieder best een bijdrage mag leveren aan de samenleving heb ik toch toegestemd.